Roonak Babakhani (32) 

Burgerlijke staat: single, geen kinderen

Beroep: usability analist

Inkomen: ongeveer 1x modaal 

Vaste lasten: ongeveer 900 euro per maand 

 

Hoe gingen uw ouders om met geld?

 

“Tot mijn zestiende woonden we in Iran. Mijn moeder is een zelfstandige vrouw, die als onderwijzeres altijd haar eigen geld heeft verdiend. Toen ze alleen kwam te staan, ging ze naast haar fulltime baan privé-onderwijs geven om wat bij te verdienen. Ze had duidelijke prioriteiten: goede voeding en goed onderwijs voor mijn zus en mij stonden op een gedeelde, eerste plaats. Het lukte haar ook nog om te sparen voor onvoorziene zaken. Stel dat we naar het ziekenhuis moesten – je kunt je daarvoor in Iran niet verzekeren. Ze is een echte bikkel, mijn moeder. Als ik ook maar een beetje van haar pit en doorzettingsvermogen heb...”

 

Bent u een spaarder of lener? 

 

“Als student zette ik al 50 euro per maand opzij, en nog steeds vraagt mijn moeder af en toe of ik wel spaar, haha. Mijn vuistregel is: lenen mag, maar alleen voor de hoogstnoodzakelijke dingen. Een auto hoort daar niet bij, ook al functioneert NS af en toe nog zo belabberd. Ik heb net een huis gevonden in de stad waar ik werk. Aan woonlasten ben ik flink meer kwijt, maar daar staat tegenover dat ik drie uur reizen per dag bespaar, en een hoop ergernis. Mijn streven is toch nog 100 à 200 euro per maand voor vakanties te sparen.”

 

Wacht u op de uitverkoop als u iets moois ziet?

 

“Ik betaal zelden het volle pond. Sommige dingen zijn echt bizar geprijsd. Als ik ga winkelen, neem ik mijn moeder mee. Zij heeft een scherp oog voor kwaliteit.”

 

Waaraan spendeert u zonder aarzelen?

 

“Ik weet me tegenwoordig redelijk te beheersen, maar er waren tijden dat ik een parfumerie kon beginnen. Ik kocht eens zes flessen van mijn favoriete parfum dat zou verdwijnen: Blush van Marc Jacobs. Het waren de laatste flesjes, anders had ik er zeker meer genomen. Ze kostten honderd euro per stuk, maar elke keer als ik dat geurtje opspoot werd ik zó vrolijk.”  

 

Merkt u iets van de crisis?  

 

“Vrienden komen minder gemakkelijk aan werk, ook al zijn ze hoogopgeleid. Ik heb een baan, ik heb het goed. Toen ik laatst bij de supermarkt mijn mandje vulde moest ik denken aan de radioreportage over armoede in Nederland die ik net had gehoord. Een gevoel van diepe schaamte bekroop me.”