Hans de Smeth (59)
Burgerlijke staat: single, geen kinderen 
Beroep: vrijwilliger bij stichting voor vrede en milieu
Inkomen: geen 
Vaste lasten: geen

 

Hoe gingen uw ouders om met geld?

 

“Mijn vader was beroepsmilitair. Geen idee hoe veel hij verdiende, maar er was genoeg geld om op vakantie te kunnen. Zuinig waren ze wel, mijn ouders, net als iedereen in de jaren vijftig. Op mijn eerste fiets moest ik echt wel een tijdje wachten. Die vurig gewenste brommer kwam er uiteindelijk ook - een Mobylette met een Puch-stuur.”

 

Bent u een spaarder of lener?

 

“Ik heb één keer geleend om een auto te kopen. Dat was toen ik nog een geregeld leven leidde met een baan als verpleegkundige, vaste relaties en een doorzonwoning. Eigenlijk had ik toen al weinig met geld of materie. Mijn grootste ambitie is altijd geweest niet doorsnee te zijn. In 2011 ben ik bij Occupy beland, met niets meer dan mijn tentje, rugzak en gitaar. Officieel ben ik nu dakloos, maar ik heb onderdak gevonden bij een stichting die onder meer vergader- en cursusruimte verhuurt. In ruil assisteer ik de beheerder bij het klussen.”

 

Wat merkt u van de crisis?

 

“Ik heb geen werk, maar dat is een keuze. Na 38 jaar wilde ik me niet langer voegen in de organisatiestructuur van de zorg, een wereld met managers die niet meer weten hoe ze een washandje moeten natmaken om billen te wassen. Een uitkering wil ik niet. Ik leef van de wind, van wat er op mijn pad komt. Er is hier bijna dagelijks een vergadering. Als ik opruim en afwas, krijg ik het eten en drinken dat over is.”

 

Waaraan spendeert u zonder aarzelen?

 

“Afgezien van mijn tent, rugzak en gitaar en wat kleding – grotendeels gekregen trouwens - heb ik geen bezittingen meer. Als ik een paar euro heb, koop ik shag. De goedkoopste die er is. Ik ben verslaafd sinds de ochtend van mijn achttiende verjaardag. Toen mocht ik eindelijk gaan roken van mijn ouders, zelf overigens kettingrokers.” Wanneer lag u voor het laatst wakker van geld? “Af en toe denk ik: over een paar jaar moet ik me misschien eens gaan verdiepen in het pensioen dat ik heb opgebouwd. Los daarvan: stress of zorgen ken ik niet, niet over geld of wat dan ook. Wie zegt dat ik het spoor bijster ben, ziet het verkeerd. Dit ís mijn spoor. Ik heb een catharis bereikt waarvoor andere mensen naar de Himalaya gaan.”